چهل سال از جنبش ماه مه شصت و هشت فرانسه می گذرد. این جنبش تنها در فرانسه روی نداد. کم و بیش و همزمان، حرکت اعتراضی به جنگ ویتنام در آمریکا، مخالفت با رفتارهای اقتدارگرایانه در آلمان، جنبش بهار پراگ در چکسلواکی گسترشی کم سابقه یافته بود، اما جنبش ماه مه در فرانسه به شکل انفجارهای غافلگیر کننده روی داد و از نظر گستره و عمق تأثیراتش منحصر بفرد بود.

جنبشی که از محیط های دانشجویی آغاز شد و پس از مدت کوتاهی دیگر بخش های جامعۀ کارمندی و کارگری را به حرکت درآورد. جامعه به مدت چند هفته فلج شد. کارهای عادی تعطیل شده بود. در عوض محیط بحث و گفتگو و مناظره شکوفا بود.

ده میلیون کارگر در سراسر فرانسه دست به اعتصاب و بعضاً اشغال کارخانه ها زدند. آزادی بیان، آزادی تخیل، آزادی جنسی، رفاه اقتصادی، بهبود کیفیت شرایط کار و انسانی شدن روابط کار از جمله خواستهایی بود که بیان می شد.

پس از یکماه، برخی از این خواستها که فوراً قابل تحقق بودند مانند افزایش دستمزدها، جامعۀ عمل پوشیدند. برخی دیگر مانند آزادی تخیل، آزادی لذت و آزادی نفی مناسبات تحکم آمیز، رفته رفته در افکار و رفتار و نهادهای عمومی و در ذهن افراد ریشه دواندند.